Η Μεταφυσική της Ύπαρξης

Η μεταφυσική δεν έχει πια επίσημο φορέα. Καμία στοά, καμία αδελφότητα, κανένα πανεπιστημιακό τμήμα δεν πιστοποιεί κανέναν και ο κίνδυνος σήμερα λέγεται θόρυβος. Ποτέ δεν κυκλοφόρησε τόσο εσωτερικό υλικό και ποτέ δεν ασκήθηκε τόσο λίγος πραγματικός εσωτερισμός.Η Μεταφυσική της Ύπαρξης ξεκινά από αυτή την κατάσταση. Ζητά από τον αναγνώστη μόνο να σκεφτεί ως το τέλος και, για να γίνει αυτό, στήνει ένα σύστημα, ένα βήμα πάνω στο άλλο, σε έντεκα κεφάλαια.Στην αρχή στέκεται η Δημιουργία, με τη Θεογονία, την Κοσμογονία και την Κοσμολογία να εμφανίζονται ως ένα και μόνο γεγονός. Ο άνθρωπος μπαίνει στο σχέδιο ως ιδέα που χρειάστηκε σάρκα και φθορά για να μάθει ποια είναι. Το κάρμα είναι η πρώτη ύλη κάθε γέννησης: κανείς δεν πληρώνει τα λάθη των προηγούμενων, όλοι δουλεύουν με τα υλικά που εκείνοι άφησαν. Ο Θείος Σπινθήρας περνά από τη μνήμη και τα όνειρα ως τη στιγμή του ΕΓΩ ΕΙΜΙ, όπου η γνώση παύει να αλλάζει αυτό που σκέφτεσαι και αρχίζει να αλλάζει αυτό που είσαι.Το δεύτερο μισό κατεβαίνει στη ζωή όπως τη ζει κανείς: εργασία και χρήμα, γονείς και παιδιά, φίλος και εχθρός, το πλήθος απέναντι στη μάζα, η μοναξιά ως εργαστήριο. Ύστερα έρχονται οι δοκιμασίες που κανείς δεν διάλεξε: ο πόνος, η ασθένεια, η γήρανση, το πένθος, η συγχώρεση. Εδώ ο συγγραφέας αρνείται τις έτοιμες παρηγοριές. Η αρρώστια δεν είναι τιμωρία και δεν είναι συμφωνία που υπέγραψε η ψυχή πριν γεννηθεί, και μια μεταφυσική που αξίζει κάτι πρέπει να μπορεί να το πει μπροστά σε έναν άνθρωπο που πονά.Ακολουθούν πρακτικές που δεν χρειάζονται τελετή: η σιωπή, η αυτοπαρατήρηση, το μέτρο στα μικρά, η προσευχή για όσους έχουν αφήσει πίσω τους κάθε θρησκεία. Το τελευταίο μέρος βάζει τη θεωρία σε δοκιμασία. Εξετάζει την πρόθεση, που ασκεί επίδραση ακόμα κι όταν την αρνείται κανείς, τη διαφορά ανάμεσα στον Θεό και τη Θειότητα, τους εξωγήινους σωτήρες, το Ζεν και την τεχνητή νοημοσύνη, που μπορεί να γίνει είτε βιβλιοθήκη χωρίς αναγνώστη είτε συνοδοιπόρος.Το βιβλίο απευθύνεται σε όποιον ψάχνει μια ενιαία θεώρηση της ύπαρξης, από την αρχή της Δημιουργίας ως την καθημερινή πράξη, και θέλει να την κρίνει με το δικό του μυαλό.Η γνώση δεν κρυσταλλώνει τίποτα από μόνη της. Κρυσταλλώνει μόνο αυτό που κάποι